ขึ้นปีที่ 3 ..


ปิดคอร์สสุดท้ายของเทอม 2 ไปเมื่อวาน อาชีพคุณครู
หลายครั้งที่รู้สึกตัวเองคล้ายหุ่นกระบอกเข้าไปทุกที
คล้ายไร้ความรู้สึกในท่าทีขึงขังจริงจัง

แต่ก็เพราะโลกมันเป็นเช่นนี้!

มิอาจทำแต่ใจแล้ววิ่งตามโลกที่หมุนรอบ บางครั้งก็ควรต้องให้ปล่อยโลกหมุนไปก่อน
แล้วนั่งพักเพื่อมองดูมัน ในบางครั้งก็เท่านั้น

ฉันไม่ได้เป็นครูของเธอด้วยเพียงสามารถสอนในสิ่งที่ฉันรู้มาก่อนเธอ

ลูกศิษย์ที่รัก เรามาแปลงร่างเป็นหุ่นกระบอกยุคนี้กันเถอะ
อาจคล้ายไร้ความรู้สึก แต่กลับไม่กลัวที่จะท้าทายต่อโลกเบื้องหน้าอย่างถึงที่สุด

หากแม้นเธอเผอิญผ่านมาทางนี้

สัญญากัน … นะคะ …….

ด้วยรัก
21 Feb. 2010
ครูของเธอ

สวัสดีอันดามัน

ตรัง – กระบี่
28-31 ม.ค. 53

แล้ววันวารก็ว่างเปล่า…อีกครั้ง

น้ำตาฉันรื้น (อีกแล้ว)

เมื่ออ่าน .. ตู้ไปรษณีย์สีแดง .. ณ. โรงบ่มฝัน

โรงบ่มฝัน ที่ ที่ฉันเหมาเองว่า ฉันเป็นหญิงสาวผู้นั้น

ผู้เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง (ฉันไม่บอกคุณหรอก ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่)

โรงบ่มฝัน

ที่ฉันเหมาเองว่า ความรูสึกทั้งมวล อาจถูกเยียวยา ด้วยเพียง

ถ้อยคำและภาพวาด

บางขณะ

ที่สิ่งภายในถูกพันธนาการ

ความรู้สึกถูกปลดปล่อยเล่า เป็นเช่นไรกัน

…………….
………..

ฉัน ยังคง นั่งทำงาน ณ. มุมหนึ่งของมหานคร แห่งนี้

และเฝ้าครุ่นคิด

ถึง เขาผู้นั้น

นักเขียน ผู้ที่ฉัน มิอาจได้เห็น แม้แค่เพียง ลายมือ!

PIC_0120

แด่ .. ความรัก

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.