แล้ววันวารก็ว่างเปล่า…อีกครั้ง

น้ำตาฉันรื้น (อีกแล้ว)

เมื่ออ่าน .. ตู้ไปรษณีย์สีแดง .. ณ. โรงบ่มฝัน

โรงบ่มฝัน ที่ ที่ฉันเหมาเองว่า ฉันเป็นหญิงสาวผู้นั้น

ผู้เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง (ฉันไม่บอกคุณหรอก ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่)

โรงบ่มฝัน

ที่ฉันเหมาเองว่า ความรูสึกทั้งมวล อาจถูกเยียวยา ด้วยเพียง

ถ้อยคำและภาพวาด

บางขณะ

ที่สิ่งภายในถูกพันธนาการ

ความรู้สึกถูกปลดปล่อยเล่า เป็นเช่นไรกัน

…………….
………..
…
ฉัน ยังคง นั่งทำงาน ณ. มุมหนึ่งของมหานคร แห่งนี้

และเฝ้าครุ่นคิด

ถึง เขาผู้นั้น

นักเขียน ผู้ที่ฉัน มิอาจได้เห็น แม้แค่เพียง ลายมือ!

แด่ .. ความรัก

คุยกับตัวเอง ๑

ท่ามความมืด และ ละอองฝนโปรยปราย
หญิงสาวคนนั้น เหยียดขา ทอดกายกึ่งนอนที่ระเบียงด้านหลัง
ลมหายใจ ถูกร่างกาย ถ่ายถอน ออกเป็นระยะ ระยะ ….

ในเสี้ยววินาทีหนึ่ง
ความสับสนและคำถามกับดูมากมายราวจำนวนเม็ดฝนที่ร่วงหล่นสู่พื้น

ชีวิตช่างสมบูรณ์และเต็มอิ่ม กระนั้นหรือ?

มีหน้าที่การงานเหมาะสม
มีผู้คนอันเป็นที่รักและผู้ที่ถูกรัก รายล้อม
มีความสุขที่ไขว่คว้าและง่ายจะหยิบจับ

หรือชีวิตช่างเปราะบางและเต็มไปด้วยความว่างเปล่า

ไม่มีหนังสือเล่มโปรด ที่คิดจะร่ายเรียง
ไม่มีเพลงที่อยากจะเปิดฟัง
ไม่มี ภาพยนตร์หรือละคร ที่คิดอยากจะผ่านตา
ไม่มีผู้คนที่อยากจะเอ่ยทัก ไต่ถาม

อารมณ์เต็มเปี่ยมด้วยความมืด หม่นทึม
ความรู้สึกช่างหนักหน่วงและเบาหวิวในห้วงขณะ
น้ำตา น้ำฝน คลุกเคล้า มิอาจคัดแยก

ในเสี้ยววินาที เดิม
ลมหายใจ ยังคงตะกายจากร่าง เป็นระยะ ระยะ

ชีวิตจะเข้มแข็ง แล ทอดยาว ได้แค่ไหนกัน
หากแม้น ไม่ได้ถักทอ ด้วยความไม่เข้าใจ ……..

๕ ก.ย. ๕๑

รอดูไปก่อน ……..

เป็นกันไหมคะที่เวลาเราดีใจ เราก็จะหลงอยู่ในภวังค์ความสุขนั้นอย่างยาวนาน
แต่หลายครั้งที่เสียใจ เราก็เลือกจำแต่ด้านร้าย และติดกับดักทุกข์อยู่ ยาวนานเช่นกัน
ข้าพเจ้าเองก็เป็นเช่นนั้น และ ถึงแม้จะได้ยินนิทานเรื่องหนึ่งมาถึงสองครา
ก็หาได้ หลุดจาก การยึดติดอารมณ์ แบบสุดโต่งทั้งสองด้านไม่….

นิทานของท่านอาจารย์กับลูกศิษย์..

วันเกิดครบ 14 ขวบของเจ้าลูกศิษย์ เจ้าหนูได้ลูกม้าเป็นของขวัญวันเกิด
ใครๆในหมูบ้านต่างกล่าวยินดี โอ้ ช่างโชคดีอะไรเช่นนี้

ท่านอาจารย์กล่าวว่า …. รอดูไปก่อน

2 ปีต่อมา เจ้าหนูนำม้าออกไปขี่เล่น เกิดตกม้าขาหัก
ใครๆในหมู่บ้านต่างบอกว่า โอ้!ช่างโชคร้ายอะไรเช่นนี้

ท่านอาจารย์กล่าวว่า …. รอดูไปก่อน