หญิงสาวคนหนึ่ง กับ โทรศัพท์สีขาว ริมหน้าต่าง

“สวัสดีค่ะ”

หญิงสาว กับปลายสายที่ประเทศไทย หัวร่อ ต่อกระซิก
ไต่ถามเรื่องราวของกันและกัน หญิงสาวแอบคิด ความสุขช่างสั้นนัก

“แค่ นี้นะ ดูแลตัวเองด้วยล่ะ เป็นห่วงนะ”..

“คะแค่นี้ก็ได้ ดูแลตัวเองเหมือนกันนะคะ”

- หญิงสาวคนหนึ่ง กับ โทรศัพท์สีขาว ริมหน้าต่าง -
และบทสนทนาเดิมๆ วนเวียน ผ่านไป ผ่านไป
จนกระทั่ง เมื่อห้าวันก่อน หลังจากบทสนทนาจบลง เธอวางโทรศัพท์สีขาวลงเบาๆ

หญิงสาว นั่งคิด เอ๊ะ เราลืมพูด อะไรไปนะ ใช่แล้ว …. “คิดถึง”
จริงซินะ อยากบอกจัง แต่เขินๆยังไงไม่รู้ ไม่เคยพูดแบบนี้ซักที

เดี๋ยวครั้งต่อไป ต้องพูดแน่ๆ เธอมาดมั่น
“ความคิดถึงเก็บไว้ในใจ ไม่มีใครได้ยินแน่ๆ”

ฮ่า ฮ่า คอยดูเถอะ มีซึ้งแน่ๆ งานนี้

ห้าวันต่อมา

- หญิงสาวคนหนึ่ง กับ โทรศัพท์สีขาว ริมหน้าต่าง -
เธอนอนพักที่ริมหน้าต่าง โทรศัพท์ไม่ได้ถูกใช้งาน แต่มีเสียงบ่นผ่านสายลมริมหน้าต่างบอกกับเส้นเลือดฝอยเล็กๆ
ในจมูกให้ได้ยิน…

“จะเปราะบาง อะไรกันนักหนาจ๊ะ เจ้าเส้นเลือดร้อนก็เป็น หนาวก็เป็น

เอานะอย่าเป็นไรมากนะอยู่เป็นเพื่อนกันก่อน ค่ายาที่นี่แพงรู้เปล่า”

ในห้วงความคิดของหญิงสาว
อยากโทรหาจัง เป็นไงบ้างนะ อืม !แต่ก็ดี ปล่อยให้คิดถึง ซะให้เข็ด

อืม! ค่อยยังชั่วแล้ว ขอบใจนะเจ้าเส้นเลือดน้อยไม่ดื้อ ไม่ซนอย่างนี้ ดีจัง

แล้วเธอก็เอื้อมมือ ไปหยิบเจ้า โทรศัพท์สีขาว ขึ้นมา

- หญิงสาวคนหนึ่ง กับ โทรศัพท์สีขาว ริมหน้าต่าง -
“สวัสดีค่ะ”

หญิงสาว คนเดิม กับปลายสายที่ประเทศไทย..หัวร่อ ต่อกระซิก

ไต่ถามเรื่องราวของกันและกันหญิงสาวแอบคิด ความสุขช่างสั้นนัก ปลายสาย เริ่มบ่น มีอาการงอนปนมาในน้ำเสียงเล็กน้อย

“ทำไม ไม่โทรมาหลายวัน รู้มั้ยว่าเป็นห่วง”

“ไม่สบายนิดหน่อย ก็อาการเดิมๆค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ”

“โถ ก็นึกว่า โดนหนุ่มผมสีทองฉุดไปซะล่ะ แค่นี้ละกัน ไปพักผ่อน

ซะนะ ดื่มน้ำอุ่นแยอะๆล่ะ”

“ค่ะ”

หญิงสาวตอบรับ เธอกำลังคิดว่า เธอลืมอะไรไปบางอย่าง

แล้วเสียงของปลายสายก็ดังขึ้นมา

“เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งวาง”

“ว่าไงค่ะ” เธอตั้งใจฟัง

“แม่คิดถึงหนูนะลูก”

หญิงสาวน้ำตาคลอ ใช่ซิเราลืมอะไรบางอย่างจริงๆ

– หญิงสาวคนเดิม กับ โทรศัพท์สีขาว ริมหน้าต่าง -

ตอบกลับ …..

“หนูก็คิดถึงแม่นะคะ”