เสื้อคลุมหนาว ราวตากผ้า ไม้หนีบ

ฉันกับสาวญี่ปุ่นและเรื่องราวของ

–เสื้อคลุมหนาว–ราวตากผ้า–ไม้หนีบ

เสื้อคลุมหนาว

“เสื้อคลุมหนาว” สีชมพู เนื้อนุ่ม
ทำหน้าที่ของเพื่อน อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
โอบกอดฉันและผ่านความหนาวแห่ง รัตติกาล ไปพร้อมกัน

ฉันนั่งมอง เพื่อนที่แสนดี ถูกปั่นทำความสะอาดอยู่เงียบๆ
พลันสายตาเหลือบไปเห็น สาวญี่ปุ่น เพื่อนร่วมแฟลต..
เดินขึ้นมามองด้วยใบหน้าราบเรียบ ไม่กล่าวอะไร

ทำไมฉันพูดคุยกับสาวญี่ปุ่นคนนี้ น้อยเหลือเกินนะ..ทั้งที่เราอยู่ใต้ชายคาเดียวกันแท้ ๆ
เธอผู้มักคุยกับฉัน ด้วยการขมวดเข้าหากันของคิ้ว ..เธอผู้มัก เคร่งเครียด
ให้กับทุกเรื่องที่แสนธรรมดาของการใช้ชีวิตในแฟลต
เหตุใดกันนะ แม่สาวญี่ปุ่น

–เสื้อคลุมหนาว–ราวตากผ้า–

วันหนึ่ง สาวญี่ปุ่น ลืมกุญแจ ทิ้งไว้ในห้องนอน เสียงเธอบ่น
ไม่ขาดระยะ เธอโทรหาผู้จัดการ เพื่อขอกุญแจสำรอง
แต่ด้วยเวลานั้น เป็นเวลาเลิกงานแล้ว ผู้จัดการจะส่งคนมาตอนเช้าของอีกวัน
เสียงบ่นของเธอดังมากกว่าเดิม เมื่อเราถามถึงค่าบริการ
เธอโอดครวญว่าเท่ากับค่าอาหาร ถึงสองอาทิตย์ทีเดียว
เพื่อนสองคนเดินจากไปเมื่อเห็นว่าเธอยังบ่นไม่หยุด

ณ. ราวตากผ้า ด้านนอก
โดยไม่ได้เอ่ยอะไร ฉันเข้าไปช่วยเธอดึง “ราวตากผ้า ”
เพื่อดัดและลองสอดเข้าไปใต้ประตู เราหวังจะให้มันคล้องเข้ากับที่บิด
เพื่อใช้ดึงเปิดประตู แต่ความพยายามของเราก็ไม่สำเร็จเราผลัดกันวนดู
อยู่หลายรอบ .. สุดท้ายเราก็ต้องล้มเลิกความคิด ในการงัดแงะทุกอย่างลง

ฉันเห็นใบหน้าเธอที่มองมา
ใบหน้าที่ยังบ่งบอกถึงอารมณ์ขุ่นมัวแต่ก็เบาบางลงมาก
จากตอนแรก และถ้าฉันมองไม่ผิด ก่อนแยกจาก..ฉันเห็นแววตาที่มองมาแปลกไปจากเดิม

ณ.โซฟา ที่นั่งพักรวมของแฟลต
สาวญี่ปุ่น ล้มตัวนอน ในคืนนั้น ฉันมอบเสื้อคลุมหนาวให้เธอ
นอกจากผ้าห่มที่มีสำรองในที่พัก

เธอกล่าวขอบคุณเบาๆ ฉันเห็นเธอ ยืนนิ่งๆ มองมา
ฉันกล่าวตอบว่า ไม่เป็นไร และเดินจากมาเงียบๆ

–เสื้อคลุมหนาว–ราวตากผ้า–ไม้หนีบ–
ย่างเข้าฤดูใบไม้ร่วง สาวญี่ปุ่นกับฉัน เราเดินสวนกันไปมาในแฟลต
พร้อมด้วยคำทักทายเพียงสั้นๆ
Hi …..แล้วต่างคนก็ทำหน้าที่ของตัวเอง ต่อไป……..

วันนี้ฉันซักเสื้อคลุมหนาวพร้อมเพื่อนผ้าต่างๆ และนำออกตาก
แดดดีจริงๆ ฉันคิดในใจฟ้าคงไม่ชอบ คำชมของฉันที่มีต่อแสงอาทิตย์นัก
จึงได้สะกิดก้อนเมฆรวมตัวควบแน่น และส่งฝนลงมา
แถมเจ้าลม ก็เป็นใจ พัดพา ตอบรับ อย่างเริงร่า

ณ. ราวตากผ้า ที่เดิม
ทั้งฝน ทั้งลม ฉันรีบวิ่งเข้าไปเก็บผ้า อย่างเร็ว…ระหว่างที่ ฉันดึงผ้าที่ตากลงมา
อย่างแรงโดยไม่ได้เอ่ยอะไร
ฉันมองเห็นเธอ สาวญี่ปุ่น วิ่งมาที่ราวตากผ้าอีกด้าน…เธอวิ่งเข้ามาไล่หลังฉัน
และ ช่วยฉันดึงผ้า อีกด้านทั้งที่…ที่ราวตากผ้าไม่มีเพื่อนผ้าของเธอ

ณ.โซฟา ตัวเดิม
เธอหอบผ้าอีกส่วนยื่นให้ฉัน เราเปียกด้วยกันทั้งคู่…ฉันเอ่ยขอบคุณ
และ ถ้าฉันตาไม่ฝ้าไปด้วยน้ำฝน ฉันว่าฉันเห็นใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของเธอ

ฝนยังตกหนัก ไม่หยุด
ฉันนั่งมองสายฝน ที่ริมหน้าต่าง ในมือถือเสื้อคลุมหนาว…ที่ยังชื้นๆจากสายฝน
ฉันเห็นรอยบางอย่างที่เกิดขึ้นที่เสื้อ
เป็นรอยจาก “ไม้หนีบผ้า” ร่องรอย ที่เกิดจากการช่วยกันดึงผ้า …ของ ฉัน และ เธอ….

ฉันนั่งยิ้มให้กับสายฝน
คงไม่ใช่ ไม้หนีบผ้าอย่างเดียวซินะ ที่สามารถทิ้งร่องรอย
บางอย่าง ไว้กับ เสื้อคลุมหนาว ได้

2006-04-02/NZ