-
ในคืน..รวดร้าว…ประทับซึ่งทรงจำ..ฝังแน่น
ยินทำนองกีตาร์..พลิ้วแผ่ว
สายตาสั่นไหวและเสียงกระซิบผาดแหบแห้งละมุน ละไม โอนอ่อน
ค่ำคืนของความเดียวดายคนสองคนประสานสัมผัส…แนบชิด
ใหลหลง…เปลือกหุ้ม…ทาสแห่งอารมณ์โชนไหม้*
*รัตติกาล นี้ เนิ่นนาน
บรรเลงบทเพลงแห่งความขลาด
ขับพ่นลมหายใจแห่งความเหงาผ่านไป
เพียง….ผ่านไป*
คงเหลือเพียง
คราบเลือดพร่าพราย…และ…น้ำจากตาไหลริน
คืนรวดร้าว…ย้อนหวน
ยินทำนองกีตาร์..เคยคุ้น
เสียงแหบแห้ง….กระซิบพร่า….ข้างหู
ฉันห่อตัว….ซุกกาย….แนบแน่นเสียงสะอื้นตัวโยนสั่นไหว
มือเธอไล้..เรือนผม..ปลอบโยนอกเธอชุ่มด้วยคราบน้ำตา
หวังชะล้าง..แผลทรงจำ..ให้จางหายที่รัก..โปรดเถอะ…….
โอบกอดฉัน…..ด้วยแรงอุ่นทั้งหมดที่เธอมีอยู่กับฉัน
ผ่านลมหายใจเหงา….เดียวดาย…ไปด้วยกันรัตติกาล นี้ เนิ่นนาน
*
*
สรรพชีวิต..วัฎจักร…หมุนวน
ก่อนเปิดตา….ทายทักกงล้อแห่งตะวันฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน….ที่รัก
ผ่านไป
เพียง..ผ่านไป*
คงเหลือเพียง
หมอนข้างเปียกชื้น..และ..ขวดเหล้าเปล่า…ข้างกาย
2006-09-28
Filed under: ระหว่างบรรทัด
