ลำนำ..นาวา

ภาพวาดดินสอสี ..ลำนำ นาวา..
มุมล่างซ้ายเป็นลายมือตวัดบรรจงของศิลปิน_ส้มลิ้ม

สาวน้อยผมหยิกอิงศีรษะแนบกาบเรือด้านท้าย
เอนกายพัก หลับตาพริ้ม ใบหน้าพราวพราย
ห้วงนิทราทำหน้าเพื่อนอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
พาเธอออกเดินทางอีกคราครั้ง
เหนือขึ้นไป แผ่นเมฆาน้อยใหญ่กระจายโอบล้อมดาราดาษ
ข้างใต้เป็นสายนทีหลากสี .. เรือลำน้อยสะท้อนผิวน้ำพลิ้วไหว ..

จริงอย่างที่ใครเคยว่าไว้ซินะ ชีวิตบางทีก็เปรียบดั่งการล่องเรือ
..กรุณาสำรองมิตรภาพเพิ่มอีกหนึ่งที่…

ขอขึ้นต้นด้วยอาการยิ้มๆของโครงการนี้
“แลกเปลี่ยนของรักของหวงอันดับสอง”
หากเข้าใจไม่ผิด ความหมายก็คือ ของรักของหวงอันดับหนึ่ง
มันแลกเปลี่ยนกันไม่ได้ใช่ไหม(ฮา)

หมวกใบโปรดสีขาวถูกหยิบขึ้นมาครอบกบาล
ชั่วขณะนั้นพลันเกิดความอาลัยเล็กๆขึ้นมา
นึกถึงคืนวันที่หมวกนี้ทำหน้าผู้รับใช้อย่างซื่อสัตย์
พลันความรู้สึกสงสัยแลค้นหาบางอย่างก็แล่นมาสะกิดความคิด

ฉันจับฉลากได้ชื่อน้องส้มลิ้ม อาการลิงโลดดีใจเกิดขึ้นทันควัน
เพราะส้มลิ้มก็ดันจับได้ชื่อฉัน จากความน่าจะเป็นของโครงการ
เราควรจะมีความสัมพันธ์กับคนถึงสองคน
คนหนึ่งคือคนที่เราได้ให้ของรัก อีกคนหนึ่งคือคนที่ให้ของรักเรา

ฉันกับส้มลิ้มจึงเรียกได้ว่าเสียดุลความสัมพันธ์ไปถึงครึ่งหนึ่ง เราได้พร้อมให้ในคนเดียวกัน
โอกาสแบบนี้เกิดขึ้นได้น้อย โอ้ไม่นะ!
หรือเพราะว่า ความสวยและน่ารักในผู้หญิงคนเดียวกัน
มักเกิดขึ้นได้น้อยเช่นกัน
ฉันกับส้มลิ้มจึงได้จับพลัดจับผลูต้องมาแลกเปลี่ยนกันเอง
ด้วยสวยและน่ารักด้วยกันทั้งคู่ (ฮ้า)

ไม่รู้ว่าเกี่ยวกันไหมที่ฉันได้พล่ามมาข้างต้น
เพียงแค่อยากบอกว่า สิ่งที่สะกิดฉันให้ค้นหากำลังส่อเค้าชัดเจน
ขึ้นเล็กน้อย(แฮะ)

หลายครั้งที่ฉันมักไม่เข้าใจว่าการมองศิลปะชิ้นเดียวกัน
เหตุใดความรู้สึกที่ขานรับของแต่ละคนจึงหลากหลาย แตกต่าง
ภาพวาดดินสอสียังอยู่ตรงหน้า ความรู้สึกค้นหายังติดอยู่ที่เดิม

ฉันห่างหายจากการเขียนนานพอสมควร
นานจนรู้สึกว่าตัวเองสับสนในการบอกเล่าเรื่องราว
และโครงการนี้ทำให้ฉันเคาะแป้นพิมพ์อีกครั้ง
ฉันและทุกคนต่างรู้ถึงความรับผิดชอบตามข้อตกลง

การยินยอมกับสมยอมเราย่อมถูกพันธนาการตามเหตุผลภายนอก
ด้วยกันทั้งสิ้น
แต่เหตุผลที่อยู่ภายในเล่า ใครจะรู้ กลับผิดแผกแตกต่างยิ่งนัก

เราต่างมีของรักของหวงที่ผูกพันและสิ่งนั้นมีเรื่องราว ..แลกเปลี่ยน..
เราต่างหยิบยื่นความรักผ่านบางสิ่งให้ความทรงจำได้เดินทาง..ระลึกถึง..
เราต่างก็รู้ว่ามีจุดหมายอีกฟากฝั่งที่ใฝ่หาคาดหวังแต่อย่าลืมว่า
มิตรภาพของหมู่ปลา ท้องฟ้า และ สายน้ำในระหว่างทางย่อม..ทรงคุณค่า

ไม่รู้ว่าฉันควรจะจบอย่างไรดีสำหรับเรื่องราวของโครงการนี้
มองภาพลำนำนาวาทีไร ความเป็นหนอนสนทนาก็หลั่งไหล
ให้ถวิลหาเสมอๆ

มิตรภาพเป็นศิลปะที่สร้างสรรค์ได้ง่ายที่สุด
ไม่จำเป็นต้องมีมากมาย ขอแค่ตั้งใจทุกครั้งที่ตวัดสีก็เพียงพอ
จริงๆอาจไม่ใช่ว่าฉันกำลังค้นหาบางอย่างแต่อาจเป็นคำเตือนให้ฉันอย่าลืมในบางสิ่งมากกว่า

อย่างที่ใครใครว่าไว้ซินะ ชีวิตบางทีก็เปรียบดั่งการล่องเรือ…ลำพัง
แต่อย่าลืมว่า ….“กรุณาสำรองเสื้อชูชีพหรือห่วงยางติดไปด้วยก็ดี” …(แฮ่ๆ)

ด้วยภราดรภาพ
Nena
31-08-50

ปล.
ที่มาของเรื่องนี้มาจากการนัดเจอกันของเพื่อนหนอนที่ร้านหมูกะทะริมน้ำ
แลความคิดของผู้จัดสองคน(อ้อย+ไปป์)
ที่อยากให้สร้างสัมพันธ์กันมากกว่าการนัดเจอตามปกติ
ก็เลยจัดโครงการแลกเปลี่ยนของรักของหวงขึ้น
พร้อมทั้งให้เขียนอะไรก้ได้เกี่ยวกับของที่เราได้รับ …