โปสการ์ดจากเธอ..ฉันได้รับแล้ว

ถึงเธอ…

นั่งมองโปสการ์ดหลากหลายใบ
เพื่อนกระดาษเหล่านี้……เดินทางมา….ไกลหลายร้อยกิโล
ตัวหนังสือเป็นระเบียบเรียบร้อย….บรรจง
ความตั้งใจจากการเขียน…….ส่งกลิ่นคิดถึง…อบอวล

ในวันที่ฉัน….เหงา……เดียวดาย
น้องสาวที่รัก

โปสการ์ดจากเธอ ………..ซับน้ำอุ่น ………… จากตาฉัน

เจ้าแผ่นกระดาษเดินทางเก่งเหล่านี้ ให้ความรู้สึกอย่างไรกับคุณบ้าง?

หลังจากยุคของจดหมายหมดไป ความรู้สึกหลงลืมในการเขียนความคิดถึงเดินทางได้
ก็มาเยือนฉันจนกระทั่งได้รุ้จักกับน้องสาวคนหนึ่ง .. ใช่แล้ว..เจ้าจอย

จอยบอกฉันว่าจอยเป็นโรคจิตชนิดหนึ่งถ้ารู้จักใครแล้วจอยชอบส่งโปสการ์ดไปหา
และด้วยที่เรามีอะไรที่ชอบคล้ายๆกันหลังจากที่ได้รู้จัก
และความสนิทชิดเชื้อเข้ามาเยือน โปสการ์ดจากจอยก็ทยอยเดินทางมาหาฉันเป็นระยะๆ
หลายเรื่องราวที่เราคุยกันทางโทรศัพท์
เสร็จแล้วเจ้าโปสการ์ดก็จะเดินทางตามมาเล่าสมทบให้ฟังอีกหนึ่งรอบ

ด้วยความที่ฉันอยู่คนเดียวมาโดยลำพัง ที่ปรึกษาที่สำคัญที่สุดก็คือตัวเอง
ดังนั้น ในยามเหงาๆ หรืออยากพักตัวเองกับความทรงจำเก่าก่อน
เจ้าเพื่อนกระดาษเหล่านี้จึงทำหน้าที่เคียงข้างเป็นอย่างดี

หลากเรื่องราวทยอยไหลย้อน หวลระลึกถึง กันและกัลล์ … เมื่อยามห่าง

- จอยแม่น้องสาวผู้ริเริ่มให้ฉันชมชอบกระดาษเปื้อนหมึกคิดถึงเหล่านี้
ครองตำแหน่งที่หนึ่งที่ให้นึกถึงกันตลอดมา
- พี่ไก่วนิดา พี่สาวใจดีมาพร้อมกับดอกไม้นานา ความสดใสและเสียงอุ่นๆของพี่สาว
ชัดเจนเสมอสำหรับฉัน
- พี่หิ่งห้อย พี่สาวผู้ที่เดินทางไม่เคยหยุด เรื่องราวจากเหนือ จรดใต้ ออกตก
ที่พี่ถ่ายทอดรายทาง เรียกรอยยิ้มให้ฉันไม่เคยขาด จำได้ว่า
ฉันแทบกรี๊ดดังๆ เมื่อเห็นรูปแก้วเหล้าจากมุมหนึ่งในตัวเมืองเชียงใหม่
- โอปอล์ น้องสาวอีกคน ที่ชอบการท่องเที่ยวและเป็นผู้ที่เต็มเปี่ยม
ไปด้วยความ อิสระ เสรีหากจอยครองตำแหน่งภาพโปสการ์ดแห่งทะเล
ปอล์จะต้องครองตำแหน่งโปสการ์ดจากภูเขาไปโดยดุษฎี

ฯลฯ

มันเป็นความสุขเล็กๆใกล้ตัว ที่หาได้ไม่ยากเลย เราต่างมีผู้คนแวดล้อมมากมาย
มีเรื่องราวร่วมกันหลายพัน

แต่โดยความเป็นจริงเราล้วนต่างเดินทางโดยลำพังมิใช่หรือ?

เรื่องราวระหว่างทางมักให้อะไรเรามากกว่าการมุ่งหวังแต่จุดหมายปลายทางเพียงอย่างเดียว

คุณพก .. มิตรภาพ และ สิ่งที่ได้พบเห็นเหล่านี้ .. ติดตัวไปอย่างไร

เล่าเรื่อง … โปสการ์ด ของคุณให้ฟังบ้างซิคะ