อักษรจากจี-รา_ความโศกเศร้า

ในค่ำคืนหนึ่งภายใต้ท้องฟ้าที่ไร้ดาว ข้าพเจ้าบังเกิดความรู้สึกบางอย่าง..

ความรู้สึกที่ว่าความโศกเศร้ามีอยู่ในทุกหนแห่ง เป็นเหมือนดั่งละอองไอที่กระจายอยู่ทั่วไปในอณูอากาศ โอบรอบและสัมผัสตัวเราอยู่ทุกห้วงหายใจ และแม้ว่าจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม มันก็ยังคงอยู่ตรงนั้นเสมอ

บางความโศกเศร้าไร้เหตุผล ไม่มีที่มาที่ไป ไม่ได้เริ่มต้นแปดโมงเช้าและจบลงตอนห้าโมงเย็น เพียงแต่ว่าเมื่อมันอิ่มตัวจนถึงระดับหนึ่งก็จะควบแน่นและหลั่งรินลงมาเป็นม่านฝนน้ำตา

ในบางคราวที่อ่อนล้า เมื่อจังหวะการเต้นของหัวใจเปลี่ยนไป เราต่างจมลงสู่สีทันดรแห่งความไม่เข้าใจ มืดมนและหม่นหมอง ล้มลุกคลุกคลานอยู่ริมขอบข้างทางออกอันแสนง่ายดาย แต่เมื่อม่านฝนนั้นได้ผ่านพ้นและจังหวะของหัวใจกลับคืนมาเป็นปกติ เราก็จะพบว่าความโศกเศร้านั้นเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยของชีวิต เรื่องเล็กน้อยที่อีกไม่นานก็จะแปรเปลี่ยนเป็นสิ่งที่หนักอึ้งบีบคั้นอีกครั้ง สลับสับเปลี่ยนเข้ามาเป็นรูปร่างและเรื่องราวใหม่ๆที่ไม่เคยจบสิ้นบนเส้นทางเดิม

หากจะมีสักสิ่งหนึ่งที่พอจะเยียวยาให้กับบาดแผลที่ตกค้าง นั่นอาจเป็นการยอมรับและอยู่ร่วมกับความโศกเศร้าให้ได้ ตำรับตำราจากผู้รู้และผู้ที่เหมือนจะรู้ที่มีอยู่บนชั้นหนังสือเป็นได้แค่เพียงเหตุการณ์สมมุติและกรณีศึกษา แต่สำหรับปัจเจกบุคคล คงจะมีเพียงตนเองเท่านั้นที่จะหาคำตอบให้กับตนเองได้

ในแต่ละความโศกเศร้าเราจะพบความรู้ใหม่ๆเสมอ(หากไม่เอาแต่ปิดหูปิดตา) แม้ว่าความรู้ดังกล่าวไม่ได้หมายความว่าเราจะหลุดพ้นจากความโศกเศร้าอื่นๆอีก แต่อย่างน้อยหากในวันหนึ่งที่เราต้องย้อนกลับไปบนเส้นทางเดิม เราก็จะไม่หกล้มลงตรงที่เก่า นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเราจึงจำเป็นต้องเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับความโศกเศร้าในรูปแบบต่างๆ

ครั้งหนึ่ง หญิงสาวหาทางออกให้กับความโศกเศร้าบางอย่างของเธอด้วยการร้องไห้ จนเมื่อวันเวลาผันผ่านและเธอได้พบกับเหตุการณ์ที่คลับคล้ายว่าจะซ้ำรอยเดิมอีกครั้ง เธอก็หัวเราะ ข้าพเจ้าเอ่ยถามว่าหัวเราะเพียงเพื่อเย้ยหยันหรือประชดประชัน หญิงสาวตอบว่าไม่ เพียงแค่รู้สึกว่าหัวเราะให้กับความโศกเศร้าบ้างก็ไม่เห็นเป็นไร นั่นทำให้ข้าพเจ้าเชื่อว่าเธอกำลังวิ่งเล่นอยู่กลางสายฝนแห่งน้ำตา

และพร้อมแล้วที่จะพบกับฝนในฤดูถัดไป..

หากในวันหนึ่ง โลกทั้งโลกเต็มไปด้วยความสุขสมหวังและผู้คนต่างไม่รู้จักว่าความโศกเศร้าคืออะไร ข้าพเจ้าเชื่อว่าทุกชีวิตคงหยุดนิ่งและไร้ซึ่งวิวัฒนาการ ไม่มีเสียงเพลงหรือบทกวี ไม่มีความหวังและความหมายของการเดินทางคงพร่าเลือนไร้แก่นสาร
ความสุขก่อให้เกิดความพึงใจแต่ความโศกเศร้าเท่านั้นที่จะทำให้เราเข้าใจ

ในมือของข้าพเจ้ามีแก้วกาแฟแห่งความโศกเศร้า ภายในนั้นเป็นน้ำตาอุ่นๆสีดำสนิท ค่ำคืนนี้ไม่มีขนมหวาน..

โดย …

จี-รา

กาแฟขม-ขนมหวาน(๓) : ความโศกเศร้า

เมื่อ:2007-01-27 23:05:16