:ฤดูกาล
:เสกสรรค์ ประเสริฐกุล
:สำนักพิมพ์สามัญชน
เรื่องสั้น 11 เรื่อง กับ 1 บทกวี บทกวีที่มีชื่อเดียวกับหนังสือ “ฤดูกาล”
ฉันผ่านเรื่องสั้นแต่ละเรื่องในฤดูกาลด้วยความรู้สึกคละเคล้า สับสน
แม้ว่านี้จะไม่ใช่จุดประสงค์ของหนังสือเล่มนี้ก็ตาม
แต่เล่าโดยไม่มีจริตก็คือ ความรู้สึกที่ก่อเกิดเหล่านี้
คือสิ่งที่ไม่เคยมีในการดำเนินชีวิตของฉัน ไม่ใช่การไม่คาดคิด
แต่คือการมิอาจจินตนาการได้ถึงความจริงของฉากชีวิตแตกต่างเหล่านี้
แม้จะทราบในภายหลังว่าผู้เขียนตั้งใจเขียนเรื่องนี้เป็นมรดกชิ้นสุดท้าย
แต่กลับเป็นเล่มแรกที่ตีพิมพ์และคล้ายดั่งใบเบิกทางสู่โลกแห่งอักษรศิลป์
ก็มิได้มีผลต่อความรู้สึกในการอ่าน แต่อย่างใด
ด้วยเพราะการสื่อสารของทุกเรื่อง สมบูรณ์อยู่ในตัว
และหากว่ากันถึงวรรณศิลป์ ภาษา และการดำเนินเรื่อง
ฤดูกาลเป็นเล่มแรกที่ฉันเลือกหยิบมาอ่าน ตามหมวดงานของผู้เขียน
แต่ว่าก็ว่าเถอะ!! สำหรับความนัย ที่คุณสุทธิพงศ์ เคยให้ฉายา
งานเขียนของ อ.เสกสรรค์ “ซีไรท์เรียกพ่อ” มิใช่เรื่องที่เกินจริงแต่อย่างใด
ฉันเชื่อข้อนี้อย่างสนิทใจ ตั้งแต่บทพิสูจน์ แรกอ่านจากเล่มนี้โดยทันที
ลมอุ่นเมื่อใกล้ค่ำ – พ่อกับลูก –ผู้รับผิดชอบ –
สมชาย – พลเมืองดี-ผู้เดือดร้อน – วันหนึ่งในชีวิตหนานอิน
คนร้าย – ค่าแรงของสำรวย – กาลเวลา -
เด็กน้อยกับคนเฝ้าศาลเจ้า
และ บางส่วนของ ฤดูกาล
ในยามค่ำคืนที่เธอสั่นสะท้าน เธอจักต้องไม่ถูกสะกดด้วยบทเจรจาแห่งเรไร
แม้เธอจะเห็นน้ำตาแห่งราตรี ที่หยาดหยดลงบนใบไม้สีคราม
เธอยังต้องมองเห็นหยาดน้ำค้างบนใบไม้สีเขียว ที่ได้รับการสวมกอดจากแสงตะวัน
แล้วดวงใจเธอจักยินเพลงแห่งรุ่งอรุณ …..
ด้วยภราดรภาพ
“ผู้อ่านของเธอ”
********
แนะนำบทความ โดย วนิดา(นามปากกา)
ฤดูกาล: วรรณกรรมสะท้อนสังคมจากแนวป่า
Filed under: ชั้น' หนังสือ | Tagged: books
