คุยกับตัวเอง ๑

ท่ามความมืด และ ละอองฝนโปรยปราย
หญิงสาวคนนั้น เหยียดขา ทอดกายกึ่งนอนที่ระเบียงด้านหลัง
ลมหายใจ ถูกร่างกาย ถ่ายถอน ออกเป็นระยะ ระยะ ….

ในเสี้ยววินาทีหนึ่ง
ความสับสนและคำถามกับดูมากมายราวจำนวนเม็ดฝนที่ร่วงหล่นสู่พื้น

ชีวิตช่างสมบูรณ์และเต็มอิ่ม กระนั้นหรือ?

มีหน้าที่การงานเหมาะสม
มีผู้คนอันเป็นที่รักและผู้ที่ถูกรัก รายล้อม
มีความสุขที่ไขว่คว้าและง่ายจะหยิบจับ

หรือชีวิตช่างเปราะบางและเต็มไปด้วยความว่างเปล่า

ไม่มีหนังสือเล่มโปรด ที่คิดจะร่ายเรียง
ไม่มีเพลงที่อยากจะเปิดฟัง
ไม่มี ภาพยนตร์หรือละคร ที่คิดอยากจะผ่านตา
ไม่มีผู้คนที่อยากจะเอ่ยทัก ไต่ถาม

อารมณ์เต็มเปี่ยมด้วยความมืด หม่นทึม
ความรู้สึกช่างหนักหน่วงและเบาหวิวในห้วงขณะ
น้ำตา น้ำฝน คลุกเคล้า มิอาจคัดแยก

ในเสี้ยววินาที เดิม
ลมหายใจ ยังคงตะกายจากร่าง เป็นระยะ ระยะ

ชีวิตจะเข้มแข็ง แล ทอดยาว ได้แค่ไหนกัน
หากแม้น ไม่ได้ถักทอ ด้วยความไม่เข้าใจ ……..

๕ ก.ย. ๕๑