น้ำตาฉันรื้น (อีกแล้ว) เมื่ออ่าน .. ตู้ไปรษณีย์สีแดง .. ณ. โรงบ่มฝัน โรงบ่มฝัน ที่ ที่ฉันเหมาเองว่า ฉันเป็นหญิงสาวผู้นั้น ผู้เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง (ฉันไม่บอกคุณหรอก ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่) โรงบ่มฝัน ที่ฉันเหมาเองว่า ความรูสึกทั้งมวล อาจถูกเยียวยา ด้วยเพียง ถ้อยคำและภาพวาด บางขณะ ที่สิ่งภายในถูกพันธนาการ ความรู้สึกถูกปลดปล่อยเล่า เป็นเช่นไรกัน ……………. ……….. … ฉัน ยังคง นั่งทำงาน ณ. มุมหนึ่งของมหานคร แห่งนี้ และเฝ้าครุ่นคิด ถึง เขาผู้นั้น นักเขียน ผู้ที่ฉัน มิอาจได้เห็น แม้แค่เพียง ลายมือ!
Filed under: ระหว่างเรา | Leave a Comment »
