แล้ววันวารก็ว่างเปล่า…อีกครั้ง

น้ำตาฉันรื้น (อีกแล้ว)

เมื่ออ่าน .. ตู้ไปรษณีย์สีแดง .. ณ. โรงบ่มฝัน

โรงบ่มฝัน ที่ ที่ฉันเหมาเองว่า ฉันเป็นหญิงสาวผู้นั้น

ผู้เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง (ฉันไม่บอกคุณหรอก ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่)

โรงบ่มฝัน

ที่ฉันเหมาเองว่า ความรูสึกทั้งมวล อาจถูกเยียวยา ด้วยเพียง

ถ้อยคำและภาพวาด

บางขณะ

ที่สิ่งภายในถูกพันธนาการ

ความรู้สึกถูกปลดปล่อยเล่า เป็นเช่นไรกัน

…………….
………..
…
ฉัน ยังคง นั่งทำงาน ณ. มุมหนึ่งของมหานคร แห่งนี้

และเฝ้าครุ่นคิด

ถึง เขาผู้นั้น

นักเขียน ผู้ที่ฉัน มิอาจได้เห็น แม้แค่เพียง ลายมือ!