ฝากข้อความไว้นะ เดี๋ยวจะกลับมาตอบ
หรือหากเกรงจะเปลือยความคิดเห็นเกินไป
ทักทายได้โดยตรงที่นี้ค่ะ nmanitch@gmail.com
ไม่ว่าอย่างไร ก็ ….
” คิ ด ถึ ง น ะ ค ะ ”
One who let go
When your hand fists anything tightly, if that thing is grabbed away you usually feel hurt. If you grab it roughly, you maybe feel hurt a little bit. But if you let it free without adhering, you will not feel hurt anymore._รอยธรรม ธ.ธรรมาวุธ_-
ความเห็นล่าสุด
10 Responses
ใส่ความเห็น
-
Flickr Photos
More Photos
บล๊อกสวยอ่ะ
ก็สวยเหมือนคนทำไงคะ ฮ่าๆๆๆๆ
สวัสดีครับ แวะมาทักทายนะ
>> ถึง คุณครู Nena
>> ในคราบร่างของคนชราที่แท้..มักมีเด็กตัวน้อยวิ่งไปวิ่งมาอยู่ในนั้น…
<< อิ๊ อิ๊…ผมยังไม่แก่ซะกะหน่อย แค่สามสิบต้นๆเอง…เอาเป็นว่า ถ้าถึงวันนั้นเมื่อไหร่ ? ผมจะชวนเด็กตัวน้อยๆ ของคุณครูมาเป็นเพื่อนวิ่งเล่นในสนามข้างบ้านด้วยกัน…พลางให้คุณครูช่วยสอนคณิตศาสตร์ให้เสียใหม่…เพื่อฝึกหาความเป็นเหตุเป็นผล…ให้มากกว่านี้ เพราะตอนนี้…ชักจะใช้จินตนาการมากเกินไปเสียแล้ว…5 5 5 5
ไม่เจอกันหลายวัน…วันนี้ก็เลยเอาเมฆหมอกที่ลอยข้ามหลังคาบ้าน…ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา…มาฝาก…
อยู่โรงเรียน…ไม่รู้ได้มองผ่านออกไปข้างนอกหรือเปล่าเอ่ย? ว่าช่วงนี้ เมฆหน้าฝน เป็นอะไรที่งามโดยแท้…
คิดถึงจึงมาเยี่ยม …)
…กราบเรียน คุณครู Nena ที่เคารพ…(ย้อนหลังวันไหว้ครู… ซะหน่อย)
<<
สารภาพนะครับไว้ไม่ค่อยได้อ่านหนังสือของอาจารย์เสกสรรค์ สักเท่าไหร่…เพราะเวลาไปร้านหนังสือ ผมเองจำเป็นต้องเลือกหนังสือได้แค่ไม่เกินสองเล่ม…ไม่งั้นเงินหมดตัวแน่…
จึงได้แต่เห็นปกและคำเกริ่นนำแบบ ผ่านพบ(แต่)ไม่ผูกพัน กับหนังสือเล่มนั้นสักกะที…
ถ้ามีเงินมากพอ…คราวหน้าจะขอเก็บไว้ เป็นลำดับต้นๆที่นึกถึง…
<<
มองเห็นก้อนเมฆแล้วหิว…ไม่ว่าจะหิวแบบไหน? ก็ถือว่าภาพที่เห็นคือ สารกระตุ้น สิ่งเร้า…ให้เกิดขึ้น กะคุณครู เสียแล้ว… เอาเป็นขนมถ้วยฟูสักก้อนดีไหมครับ ?
<<
ไม่ว่าจะอยู่แม่ริม อยู่กรุงเทพฯ หรือสุไหง-โกลก ต่างก็เป็นฟ้าเดียวกัน…คิดถึงกัน ก็ถือว่าเป็นความสุขที่ลอยไปหา…แต่จะรู้หรือเปล่า? ก็เป็นอีกเรื่องนึง…แต่ก็ไม่คิดจะตามไปเก็บ…เพราะมันมีปลายทางของมันอยู่แล้ว…ว่าไหมครับ? คุณครู…
เสาร์สวัสดี…ครับ ….)
บ่ายคล้อย สวัสดิ์
ไม่เจอกันนานนะครับ คิดถึงจึงมาเยี่ยม…
เพิ่งกลับจากภูเก็ต เมื่อ สามวันทีแล้ว…
ไม่มีอะไรติดไม้ติดมือ…มาฝาก
มีแต่ความทรงจำทางความรู้สึก…
จะทยอย…เล่าให้ฟังในภายหลัง…
เป็นไงบ้างครับ? ชีวิต…
จุ๊บ จุ๊บ …)
เย็นย่ำสวัสดิ์
นานจน เรียกว่า วันวาน ได้กระมัง ที่เรามิได้สนทนาซึ่งกัน
วิถีชีวิตที่ผมเป็นอยู่ ณ ขณะนี้ เปลี่ยนแปลงไปมากจากจุดเดิมที่เป็น(พอควร)
ประมาณ 5 เดือนกว่าแล้ว ที่ย้ายร่างกายไปเป็นมนุษย์เงินเดือนอีกครั้งที่บางกอก
ด้วยหวังจะจัดการปลดเปลี้ยงภาระค่าที่ดินให้เสร็จสิ้นภายใน 2 ปี (เดิมคาดว่าจะผ่อนไปเรื่อยๆ แต่ชักไม่ค่อยแน่ใจกับสถานการณ์ภายหน้า จึงหวนคืนวงการอีกครั้ง 555)
แต่ก็ถือว่ายังมีความสุขตามอัตภาพเช่นเคย เพียงแต่วาระมันต่างกัน…
ยินดีครับที่ยังระลึกซึ่งกัน
โอ๋ อิ่มเอม
10 กุมภาพันธ์ 2552 / เอกมัย กรุงเทพฯ
ปล.แล้วค่อยเจอกันนะครับ “คุณครู” อาจเป็นร้านกาแฟบรรยากาศดีๆที่ไหนสักแห่ง…โอม เพี้ยง!
… ขอลาเต้ .. นะคะ
083 2079 000 บริการจองคิวกาแฟล่วงหน้าครับ
โอ๋