แล้ววันวารก็ว่างเปล่า…อีกครั้ง

น้ำตาฉันรื้น (อีกแล้ว)
เมื่ออ่าน .. ตู้ไปรษณีย์สีแดง .. ณ. โรงบ่มฝัน
โรงบ่มฝัน ที่ ที่ฉันเหมาเองว่า ฉันเป็นหญิงสาวผู้นั้น
ผู้เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง (ฉันไม่บอกคุณหรอก ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่)
โรงบ่มฝัน
ที่ฉันเหมาเองว่า ความรูสึกทั้งมวล อาจถูกเยียวยา ด้วยเพียง
ถ้อยคำและภาพวาด
บางขณะ
ที่สิ่งภายในถูกพันธนาการ
ความรู้สึกถูกปลดปล่อยเล่า เป็นเช่นไรกัน
…………….
………..
…
ฉัน ยังคง นั่งทำงาน ณ. มุมหนึ่งของมหานคร แห่งนี้
และเฝ้าครุ่นคิด
ถึง เขาผู้นั้น
นักเขียน [...]

แด่ .. ความรัก

ฤดูที่แตกต่าง

ฝนตกมาจากที่ใด..ในวันที่อากาศเย็นสบายเช่นนี้
ลมผูกพันเล่าพัดมาจากทิศใดกัน
เจ้าความหวัง ไยจึงมาผลิใบ ในฤดูกาลที่เธอเดินเข้ามา

ยิ้มเย้ยความโศกเศร้า บินกลับมา อีกครา
กอดตัวเอง ปาดฝนพรำจากสองตา
ยินเสียง “ไม่มีประโยชน์ใดๆ” จากปากเธอ
ฤดูที่แตกต่าง พายุโหมกระหน่ำ เนิ่นนาน เดียวดาย ..

บทกวีจากนักฝันนิรนาม

เราล้วนนักพเนจรผู้ร่อนเร่
ล้วนว้าเหว่ท่ามกลางหนทางฝัน
ล้วนเหน็ดเหนื่อยเหน็บหนาวคราวจาบัลย์
กำลังผ่านคืนวันสู่ฝันตน
เพียงนิดหนึ่งซึ่งพบประสบมิตร
ช่วยต่อติดพลังให้ตั้งต้น
แหละหนึ่งนิดผิดตกจึงวกวน
จึงสับสนดิ้นรนมิพ้นใจ…