คุณนายตื่นสาย เป็นพืชคลุมดิน ชอบแสงแดด เลี้ยงง่าย ดอกหลากสีบานตลอดปี ด้วยความง่ายในการดูแลฉันจึงตัดสินใจซื้อเจ้าดอกไม้นี้มาหนึ่งกระถาง เจ้าดอกไม้ไม่ทำให้ผิดหวัง รับผิดชอบต่อหน้าที่เป็นอย่างดี ชูช่อสดใส เบียดรับแสงตะวันในยามสาย และกว่าที่จะหุบยิ้มก็เพลาที่ต้องร่ำลากับเจ้าตะวันในยามเย็น หลายวันก่อนที่ฉันเร่งรีบออกจากห้องและกลับมาอีกทีในพลบค่ำ ฉันเริ่มทักทายเจ้าดอกไม้น้อยลง ทั้งที่อยู่ใกล้กันเพียงเท่านี้ น้ำเล็กน้อยที่รดรินเช้า-เย็น ก็พอแล้วมิใช่หรือสำหรับดอกไม้หนึ่งกระถาง ยามสายของวันหนึ่ง คุณนายตื่นสาย ชูช่อเพียงไม่กี่ดอกจากทั้งหมดที่เคยเบียดเสียดละลานตา ฉันจับดูที่ลำต้นเบาๆ เพื่อสำรวจสิ่งที่ทำให้เธอเปลี่ยนไป เจ้าดอกไม้หลุดติดมือมาอย่างง่ายดาย รากของคุณนายตื่นสายไร้เรี่ยวแรงเกาะลงดิน และเปิดเผยความจริงบางอย่างแก่ฉัน ดินที่เจ้าดอกไม้ชอนไช เป็นดินเหนียว! ทำให้น้ำบางส่วนที่รด กักขังอยู่ภายในส่งผลให้รากเน่าและตายในที่สุด สายเกินกว่าที่จะกล่าวโทษสิ่งใด หากเพียงฉันเฉลียวใจสักนิด สังเกตเห็นความผิดปกติก่อนหน้านี้ ความพลัดพรากก็คงไม่ก่อเกิด เบื้องหน้าของฉันคือก้อนดินเหนียวในกระถางเก่า เกลื่อนไปด้วยซากดอกไม้ เพื่อนแสนดีที่เคยใกล้ชิดทุกเช้าค่ำ จากฉันไป เหลือไว้เพียง สัมพันธ์ในวันวาน ..และ..อาทรไร้ค่า เมื่อยามสาย!
Filed under: อยากเล่า | 3 Comments »
