แต่ก็เพราะโลกมันเป็นเช่นนี้!

มิอาจทำแต่ใจแล้ววิ่งตามโลกที่หมุนรอบ บางครั้งก็ควรต้องให้ปล่อยโลกหมุนไปก่อน
แล้วนั่งพักเพื่อมองดูมัน ในบางครั้งก็เท่านั้น

ฉันไม่ได้เป็นครูของเธอด้วยเพียงสามารถสอนในสิ่งที่ฉันรู้มาก่อนเธอ

ลูกศิษย์ที่รัก เรามาแปลงร่างเป็นหุ่นกระบอกยุคนี้กันเถอะ
อาจคล้ายไร้ความรู้สึก แต่กลับไม่กลัวที่จะท้าทายต่อโลกเบื้องหน้าอย่างถึงที่สุด

หากแม้นเธอเผอิญผ่านมาทางนี้

สัญญากัน … นะคะ …….

ด้วยรัก
21 Feb. 2010
ครูของเธอ

ตรัง – กระบี่
28-31 ม.ค. 53

เมื่ออ่าน .. ตู้ไปรษณีย์สีแดง .. ณ. โรงบ่มฝัน

โรงบ่มฝัน ที่ ที่ฉันเหมาเองว่า ฉันเป็นหญิงสาวผู้นั้น

ผู้เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง (ฉันไม่บอกคุณหรอก ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่)

โรงบ่มฝัน

ที่ฉันเหมาเองว่า ความรูสึกทั้งมวล อาจถูกเยียวยา ด้วยเพียง

ถ้อยคำและภาพวาด

บางขณะ

ที่สิ่งภายในถูกพันธนาการ

ความรู้สึกถูกปลดปล่อยเล่า เป็นเช่นไรกัน

…………….
………..
…
ฉัน ยังคง นั่งทำงาน ณ. มุมหนึ่งของมหานคร แห่งนี้

และเฝ้าครุ่นคิด

ถึง เขาผู้นั้น

นักเขียน ผู้ที่ฉัน มิอาจได้เห็น แม้แค่เพียง ลายมือ!